Dili pirmi kusog ang amahan. Dili usab pirmi siya walay kahadlok. Apan bisan pa sa kakapoy, kasakit, ug mga pagsulay sa kinabuhi, magpadayon gihapon siya alang sa iyang pamilya.
Adunay mga amahan nga mobangon sa kaadlawon ug mouli nga lawom na ang kagabhion, nga bisan kapoy na kaayo ang lawas, mopahiyom gihapon aron dili mabalaka ang iyang mga anak.
Adunay mga amahan nga mopili sa pag-antus sa kagutom aron masiguro lamang nga adunay pagkaon ang iyang pamilya. Ug adunay usab mga amahan nga bisan layo sa ilang mga minahal, nagtrabaho sa laing lugar o nasud, nag-antus sa kamingaw aron lamang matuman ang damgo sa ilang mga anak.
Kasagaran, hilom ang gugma sa usa ka amahan. Dili siya dali moingon og “nahigugma ko nimo,” apan makita kini sa matag singot nga iyang gipahid, sa matag sakripisyo nga iyang giagwanta, ug sa matag pangandoy nga iyang gibutang sa unahan ang kaayohan sa iyang pamilya kaysa sa iyang kaugalingong kalipay.
Usahay, dili nato masabtan ang tanan niyang gibuhat hangtod kita na mismo ang maatubang sa kalisod sa kinabuhi. Ug sa dihang atong mahinumduman ang tanan niyang sakripisyo, masabtan nato nga ang labing dakong gugma usahay dili madungog sa mga pulong, kundili mabati sa mga lihok ug mga pag-antus nga gihimo sa usa ka amahan.
Busa samtang anaa pa sila, atong ipakita ang atong gugma ug pagpasalamat. Kay adunay mga anak nga andam mohatag sa tanan aron lamang makagakos pag-usab sa ilang amahan, apan ulahi na ang tanan.
Ang amahan mahimong hilom, apan ang iyang gugma wala’y kinutuban. Ang iyang sakripisyo usa ka wala’y katapusang istorya sa gugma nga dili masukod sa bisan unsang bahandi sa kalibutan.
Happy Father’s Day sa tanang amahan nga pinangga ang ilang anak, asawa ug tibook pamilya.